Zo is het spel tussen Belastingdienst en OM enerzijds en de belastingadvieswereld anderzijds er niet leuker op geworden. Waar vroeger belastingontwijking de sport was en fraude - terecht - vele bruggen te ver, lijkt nu dit subtiele maar wezenlijke onderscheid te verdwijnen. Het maakt belastingadviseurs onrustig en onzeker en is zeker niet goed voor de cliënt.

 

Niet goed, omdat legale constructies soms uit voorzichtigheid niet worden gebruikt en omdat de fiscale adviezen tegenwoordig bol staan van mitsen en maren, disclaimers en wat dies meer zij. De arme, goed opgeleide, maar fiscaal niet terzake kundige cliënt snapt de adviezen vaak niet en snapt al helemaal niet waarom zo’n dik advies zoveel geld moet kosten. De belastingadviseur wordt - begrijpelijk - wat chagrijnig van de reactie van zijn cliënt en voelt zich tussen twee vuren zitten. Is er een oplossing? Ja, maar geen gemakkelijke. En de oplossing hangt geheel en al van onszelf af. Kost dus moeite.

 

De kern van de oplossing ligt in het opener, concreter, eerlijker communiceren van Belastingdienst en belastingadviseur. En zo lang we blijven wachten op wie de eerste stap zet, gebeurt er niets. Belastingadviseurs moeten niet proberen de fiscus voor het lapje te houden. Een pleitbaar standpunt is prachtig, maar dan moet je als adviseur niet stiekem een paar kaarten in je mouw houden. En je eventuele heel stoute cliënt er op wijzen dat uit logeren gaan op staatskosten wel goedkoop, maar erg ongezellig is.

 

De dienaren van de fiscus moeten opnieuw leren dat niet iedere constructie riekt naar fraude en dat ondernemers niet allemaal fiscale boefjes zijn. En dat een fiscaal gelijke behandeling rechtvaardig lijkt, maar het o zo vaak helemaal niet is. Mensen zijn immers gelukkig ook niet gelijk (wat een saaie boel zou het zijn als het wel zo was), maar ze zijn wel gelijkwaardig.

 

En beide partijen, fiscus en adviseur, moeten terug naar de menselijke maat. De menselijke maat is dat mensen feilbaar zijn en fouten maken. En dat dat mag! En dat het toegeven van fouten een teken van volwassenheid is. Mocht er dan een dwaas van een advocaat opstaan die uw cliënt verleidt om een claim in te dienen, dan dient de rechter hem of haar publiekelijk de oren te wassen. Met of zonder wetboek. Want gezond verstand is meer waard dan welk wetboek ook.

Ik hoop voor 2010 op een Rechterlijke Macht, Belastingdienst en belastingadvieswereld die menselijk en nuchter met belastingen omgaan. En die niet vergeten dat het maar om geld gaat. De belangrijkste zaken in het leven zijn immers niet te koop. Liefde en gezondheid zijn immers zeer kostbaar, maar niet te koop.